Furor Teutonicus
https://www.furorteutonicus.eu/2012/10/22/iedere-motorrijder-valt-een-keer-vandaag-was-het-mijn-beurt/
Export date: Sat Dec 5 14:45:04 2020 / +0000 GMT

Iedere motorrijder valt een keer. Vandaag was het mijn beurt.


Het afgelopen weekeind bracht ik door op de Veluwe, bij mijn ouders. De Veluwe is tijdens de herfst prachtig met alle kleurschakeringen. Met mijn vriendin heb ik nog een mooie boswandeling gemaakt en we zijn heel wat paddenstoelen tegengekomen.

Vanochtend tijdens de spits ging ik met de motor naar het werk. Dat is altijd gevaarlijk, zeker voor negenen, maar dat is soms nu eenmaal onvermijdelijk. Na jaren ervaring in de file besef ik nog steeds het risico, maar heb ik ook wel enige handigheid opgedaan. Deze keer had ik pech: een automobilist zag mij niet en ging ineens naar rechts, en kwam op mijn rijstrook. Ik kon niet meer voldoende uitwijken en de rechtervoorzijde van de auto raakte de linkerzijde van mijn motor. Gelukkig reageerde ik automatisch door tijdens het uitwijken, wat je dan toch ook vanzelf doet, op het laatste moment, net voor de impact, iets naar de auto toe te leunen. Ik maakte een flinke smak op mijn linkerschouder en gleed nog iets van acht meter door. Mijn motorkleding werd beschadigd maar dat motorpak voorkwam wel dat ik zelf schaafwonden kreeg.



Toevallig reed er net politie, die de rijstrook ging afzetten. Een chauffeur van IKEA, zelf een motorrijder, bleef ook om hulp te verlenen. Altijd leuk om te horen dat ik netjes en ervaren door de file reed. Ik moest blijven liggen. Van mijn cursus Wilderness Advanced First Aid en het blok Trauma bij geneeskunde (LUMC) wist ik ongeveer wat ik kon mankeren en deed dus een eerste self-assessment. Ik was bang voor gekneusde ribben en vreesde voor mijn sleutelbeen. Verder leek me dat alles in orde was. Niet veel later was een auto van Rijkswaterstaat ter plekke, die het gebied ging afbakenen met pionnen.



Na enige tijd kwam de ambulance. Tijdens een korte check werd geconcludeerd dat ik niets gebroken had, en werden de auto en de motor, inclusief de bestuurders, door een bergingsbedrijf afgevoerd. De autobestuurder was ook flink geschrokken en stelde zich in alle opzichten coƶperatief op. De chauffeur van de bergingswagen reed zelf ook motor, wat een luchtig gespreksonderwerp gaf.

Bij de berging vulden we het schadeformulier in. Een taxi was al gebeld om me weer thuis te brengen; terug naar Elspeet leek me het verstandigst. Eenmaal in Elspeet belde ik mijn moeder, en belde ik ook mijn huisarts met de vraag om een foto van het sleutelbeen. Ik weet dat het altijd erg lastig vast te stellen is of een sleutelbeen wel of niet gebroken is, en ik wilde zekerheid. Ook al geneest zo'n breuk vaak goed, dan nog wil je voorkomen dat het scheef aangroeit, omdat je dan functionele bewegingsbeperkingen kunt krijgen. En dat wil je niet als je bijvoorbeeld gaat kanovaren.



In het ziekenhuis van Harderwijk bleek mijn angst gegrond: er werd een gebroken sleutelbeen en twee gebroken ribben gediagnosticeerd. Het sleutelbeen toont een dislocatie (twee stukken bot over elkaar geschoven) en een afgebroken splinter. Al met al niet al te ongunstig: gebroken ribben helen vaak prima, en er is geen ernstige versplintering of dubbele breuk van het sleutelbeen. Ik moet zeker zes weken mijn arm in een mitella houden. Over een week, als de inwendige bloeding (hematoom) weg is, moet ik bij de chirurg in Harderwijk komen om het verdere traject te overleggen.

Deze winter geen motor meer. Voordat het bot goed dichtgegroeid is ben ik twee maanden verder, en dan is het hartje winter, nog gevaarlijker, en dan heb ik twee maanden niet op de motor gezeten. Plus dat ik nog een nieuwe helm en kleding moet regelen. Het zal dus veel treinen worden, of misschien een auto hoewel zo'n auto me afschrikt -- ik heb de afgelopen jaren genoeg files gezien om te weten dat iets grotere afstanden met de auto bijna ondoenlijk zijn. Het nadeel van de trein is dan weer de drukte -- ik zit niet echt te wachten op mensen die tegen me aan zitten en duwen terwijl mijn ribben los liggen. Het wordt nog even creatief nadenken over verstandige oplossingen om mezelf inzetbaar te houden.



De gespecialiseerde verpleegkundige heeft me goed advies gegeven en ook een berg stevige pijnstillers. De nachten zullen wel iets minder leuk worden. Ik blijf de komende tijd nog even bij mijn ouders op de Veluwe. Ik ga wat pijn verbijten en veel films kijken en, mits ik niet te suf ben door de pijnstillers, ook nog een werkgerelateerd zelfstudieboek lezen.

Kortom, weer volop avontuur, adrenaline, en nieuwe ervaringen. Nietzsche's devies "leef gevaarlijk" heeft dan toch helaas ook wat lichamelijke en materiƫle schade tot gevolg, en komt ook bijzonder slecht uit in de eerste maand van een nieuwe baan. Bij dit soort letsel is het bijzonder onhandig om in Amsterdam te werken als je daar niet woont; of je nu met auto, motor of trein gaat, onhandig blijft het met losse ribben en een mitella. Ook exit voor een Gala, een LAN party, en nog enkele activiteiten die op de agenda stonden. Ach, ik leef nog, nu nog bewuster.
Excerpt: Een gebroken sleutelbeen en twee gebroken ribben: de nadelen van een motor in de spits.
Post date: 2012-10-22 17:52:49
Post date GMT: 2012-10-22 16:52:49

Post modified date: 2012-10-23 18:54:57
Post modified date GMT: 2012-10-23 17:54:57

Export date: Sat Dec 5 14:45:04 2020 / +0000 GMT
This page was exported from Furor Teutonicus [ https://www.furorteutonicus.eu ]
Export of Post and Page has been powered by [ Universal Post Manager ] plugin from www.ProfProjects.com