Ommezwaai van D66 strategie?

— door Evert Mouw

De presentatie van het nieuwe boek van Alexander Pechtold is goed in het nieuws gekomen. In Henk, Ingrid en Alexander schrijft hij over gesprekken die hij met PVV stemmers heeft gevoerd. Nu lijkt het boek me niet meteen heel interessant, maar de beweringen van Pechtold vielen me op. PVV stemmers zijn volgens Pechtold “geen slachtoffers'” en “duiken niet weg”, maar ondernemen juist actie. Nog opvallender:

Mijn grote zorg is dat we na een periode van rechts populisme doorschieten naar het economisch populisme van links.

De kritiek op de PVV is nog lang niet uit de lucht, maar lijkt nu wel wat afgezwakt te worden. De blik gaat richting de SP, die goed scoort in de peilingen. De SP wil de staatsschuld fors op laten lopen, iets dat waarschijnlijk niet heel goed valt bij o.a. het D66 electoraat.

Een andere verklaring wordt gegeven door Joost Niemoller. Door steeds de aandacht te vestigen op grote of groeiende partijen die je van “populisme” kunt beschuldigen (een vage term, maar dat terzijde) blijf je zelf ook steeds in de schijnwerpers staan. Het anti-populisme van D66 is daarmee vooral reactief: nooit de eerste man in de optocht, eerder de nar die achter de koning aan danst en leuke fratsen uithaalt om de domheid van de koning aan te tonen.

D66 reclameProblematisch is dat de zelfbenoemde bestrijders van het populisme nog wel eens om de hete brei heen willen lopen. Het zien en benoemen van problemen is niet de sterkste kant van D66. In Nederland moest je het toch hebben van de tweets van de PVV als je een politiek geluid wilde horen over de kosten van de euro en de multiculturele samenleving. Andere partijen vonden het niet politiek correct om die onderwerpen te behandelen. Als D66 pro-actief en leidend wil worden, en echt “populisme” (lees: domheid) wil bestrijden, zullen ze op dat soort gevoelige onderwerpen leidinggevend moeten worden. Maar dat vraagt natuurlijk ballen.

Bovendien helpt het ook niet echt als veel feiten (zoals CBS gegevens over criminaliteit en etniciteit) richting conclusies leiden waar de gemiddelde links-liberaal helemaal niet gelukkig van wordt. Zelf heb ik de indruk van veel D66 leden gekenmerkt worden door intelligentie en licht idealisme en ook door de behoefte aan een geaccepteerd en politiek correct imago.

Wel is de partij grotendeels economisch realistisch, behalve op EU terrein (euro). En juist dat economisch realisme brengt D66 in aanvaring met de SP. De grap is dat de SP dan weer economisch realistisch is voor wat betreft de euro, nu net dat ene economische punt waar D66 ultra-idealistisch is.

Ook andere partijen en prominente politici zullen hun posities aan moeten passen nu een partij als de SP groeit als kool. Omdat de lange-termijn vooruitzichten gekenmerkt worden door steeds toenemende staatsschuld zal de verzorgingsstaat steeds zwaarder onder druk komen te staan. Sociale onrust en fikse politieke spanningen kunnen bijna niet uitblijven, tenzij onverwachts onze economie weer als een speer omhoog schiet. Dat is echter onwaarschijnlijk omdat de globale concurrentie hevig is en wij te maken hebben met een vergrijzende bevolking (en stijgende kosten). De gemiddelde D66 stemmer woont nu eenmaal niet in achterstandswijken, dus is het mijn verwachting dat D66 op lange termijn iets richting economisch rechts zal bewegen en zich steeds vaker tegen economisch linkse partijen zoals de SP zal afzetten. Of ze daarmee ook cultureel verrechtsen is nog een open vraag.

Bronnen:

     

Facebook Comments

2 Comments

  1. avatar
    2012-02-04

    Kop, spijker, raak.Het is alleen niet realistisch te denken dat D’66 ooit pre-actief zal gaan worden, of voor de muziek uit zal willen gaan lopen.Daar mist men eenvoudig de cojones voor.Geen wonder met Broekeman Pechtold als vlaggedrager.De onderdanigheid druipt eraf.

Reacties Gesloten